Gerard
de Baaij
Welkom op mijn website bomvol verhalen
over samenwerken
mét de natuur
ín het landschap
aan leefbaarheid
De natuur is zo gek nog niet
omdat,
Omdat natuur zorgt voor zuurstof, de lucht filtert, ons van eten voorziet en schoon water.
Omdat natuur een veilige omgeving biedt die mooi is waarin we ons prettig voelen.
Omdat de natuur ons doet verwonderen, ons kan leren, innerlijke rust biedt en ontspant.
Omdat natuur ons in beweging zet, waarin we werken, sporten, wandelen en vermaken.
Omdat de natuur materialen biedt en producten die we te leen krijgen.
Omdat de natuur ons klimaat op orde houdt en onze weersomstandigheden bepaalt.
Omdat de natuur ons kleuren geeft, en vormen, beweging, aroma’s, geluiden, schoonheid.
Omdat de natuur helpt bij onze gezondheid.
Omdat de natuur helpt bij de energie die we nodig hebben.
Omdat de natuur stabiliteit geeft, nooit zal opgeven en altijd weer zorgt voor balans.
Daarom is
de natuur zo gek nog niet.
In het landelijk gebied kan het drukker zijn dan in de stad
Maar dan hebben we het over de vele organismen in de landelijke bodems en watergangen, in de bloemrijke akkers en in de natuurlijke bossen.
En dan hebben we het ook over boeren, burgers en buitenlui, beheerders en exploitanten, producenten en consumenten, bestuurders, ambtenaren en politici en nog meer mensen die druk doende zijn in en met dat landelijk gebied.
Werken in het landelijk gebied, in de ruimte, mét de natuur en samenwerken over grenzen heen, zijn de thema’s van deze pagina’s “In het landelijk gebied”.
De natuur staat Je goed
Omdat
Ze maakt je mooier, rustiger en je kijkt blij. Zo zag ik afgelopen maand weer veel natuur die me goed deed. Zoals ook bovenstaande foto van de natuur waar we hard in gewerkt hebben. Daar wordt je toch blij van?!
Het wordt nog mooier als je beseft dat verscholen in die natuur vanalles leeft dat ons mensenleven mogelijk maakt. Zuurstof, schoon water, voedsel: dat begint bij de allerkleinste diertjes, algen en plantjes, die we op de foto niet kunnen zien. Dat vraagt van mij veel verbeeldingskracht - of ik moet veel naar Vroege Volgels kijken. Ik weet gelukkig dat de natuur zo werkt en dat die plantjes en diertjes er zijn. Als ik op een feestje met de buren vertel hoe de natuur mij blijer maakt, omdat ik weet dat alles in de natuur samenwerkt voor mijn mooie leven, dan slaat de vonk soms over. Foto’s, zoals die hierboven, helpen om de verbeeldingskracht bij de buurman aan te wakkeren en in te zien dat deze foto’s over een gezond leven gaan, in een gezonde leefomgeving. En dat begint bij een gezonde natuur, met alles erop en eraan..
Wij mogen trots zijn dat we aan natuurherstel mogen werken en al die kleine diertjes, algen en plantjes weer een kans geven.
Intussen zijn we weer druk doende in onze Natura 2000-gebieden met verschillende herstelmaatregelen, of beter gezegd overlevingsmaatregelen. We treffen de voorbereidingen, betrekken deskundige adviesbureaus, onderzoeken en verkennen de best mogelijke aanpak. We maken ecologische werkprotocollen, bereiden ons voor op de lokale communicatie en voorlichting en bepalen welke bedrijven het best geschikt zijn voor de uitvoering. We voeren de maatregelen uit, controleren en bewaken de kwaliteit en we zorgen voor een degelijke administratie en verantwoording. En dat doen we omdat we weten dat de natuur dat van ons vraagt.
We doen wat we kunnen en we merken dat onze plannen goed zijn en dat er voldoende geld is om de maatregelen te treffen. Maar het ontbreekt ons aan de tijd waarin dat alles moet gebeuren. Het tempo waarin de drukfactoren op de natuur toenemen, kunnen we niet snel genoeg vertragen. En de natuur kan dat tempo ook niet aan. Na alle overlevingsmaatregelen missen de natuur en wij hersteltijd. Die wordt ons niet gegund door de politiek, de regels en de natuur zelf. Per saldo missen we gewoonweg de tijd die er niet is en die we niet kunnen creeëren. Dat is frustrerend, maar het neemt onze motivatie niet weg. We zetten dóór omdat de natuur dat van ons vraagt.
Mijn buurman zegt: “De natuur staat je goed. Je ogen twinkelen als je erover praat. Je hebt een mooie baan, dat zie ik aan je.” Ik vraag mijn buurman: “Wat doet de natuur voor jou?” Hij zegt: “Ik geniet van een lange wandeling in de natuur. Om mijn hoofd leeg te lopen en te genieten van de stilte, de geuren en de vogels. Het helpt me om te onthaasten. De natuur geeft me ruimte in de tijd. Het kost me wandeltijd, maar ik kom uitgerust terug. Alsof ik nieuwe tijd heb gecreërd. Dat biedt de natuur mij en daar wordt ik blij van”.
De natuur laat mij mijn beperkingen over te weinig tijd zien. Als ik tijd voor de natuur maak, kan de natuur tijd voor mij maken. Natuur helpt ons verbinden – met onszelf, met anderen en met iets groters, zoals tijd. Onze zorg voor de natuur verbindt ons met de natuur en met elkaar, waarbij we van de natuur zelf de tijd krijgen die nodig is.
Tijd die de natuur ons geeft en die ons in staat stelt om de rust te vinden. Om nieuwe tijd te maken en om te blijven werken in en met de natuur.
We mogen beter luisteren naar de tijd die de natuur ons gunt om te doen wat de natuur van ons vraagt.
In het
Leefbare landschap
Jou huis staat in een landschap. De plek waar je woont en leeft in een stad, een dorp of op het platteland. In de omgeving waar jij je thuis voelt of thuis wilt voelen.
Een veilige plek, een fijne plek, een gezonde plek. Een leefbare plek.
Hoe zorg je voor jouw leefbare landschap?
Doe je dat met de gemeenschap waar je onderdeel van bent?
Doe je dat in samenwerking?
Betrekken, binden en bekrachtigen zijn voor mij sleutelbegrippen
bij samenwerken met gemeenschappen voor een leefbaar landschap.
Hierover en andere onderwerpen gaan de verhalen in “In het leefbare landschap”.
Verhalen
Lees hier mijn overige ervaringen en verhalen.
En de dingen die ik graag met je wil delen.
Lees ook mijn publicaties. Pluk ze van mijn boekenschap.
https://fliphtml5.com/bookcase/jlsag/
EEN FLUITJE VAN EEN CENT
Hoe verbinden we beleid met de praktijk?
Deze vraag houdt me al een tijdje bezig, omdat ik velen ermee zie stoeien. Dat zie ik op verschillende momenten bij veel collega’s en dwars door onze eigen organisatie heen. Hoe verbinden we beleid met de praktijk? Ik denk aan de webinars van het MT/directie. Ik denk aan de vele oproepen bij de zeepkist naar verhalen vanuit de eenheden. Of, ik denk aan het opstellen van de jaarplannen. Je hebt misschien zelf ook nog wel voorbeelden van hoe je met deze vraag worstelt: hoe verbinden we beleid met de praktijk?
Het is geen nieuwe vraag. Het is ook niet alleen een vraag van ons. Het is een eeuwigdurende vraag die steeds weer terugkomt. Want het is veel gemakkelijker om te bedenken wat je wilt, dan om te bedenken hoe je dat moet gaan doen. Dat komt omdat deze hoe-vraag niet alleen een technische vraag is.
Het is een vraag die gaat over mensen, geld, regels, plannen en techniek. Het is een vraag die gaat over bereidwillendheid, beschikbaarheid, medewerking, cultuur en gedrag. Het is een vraag die gaat over communicatie en organisatie, over enthousiasme en inspiratie. Het is een multidisciplinaire vraag.
En dus is het eerste antwoord op deze vraag: investeer! Investeer in mensen en middelen en wees niet te zuinig want, anders wordt het beleid onuitvoerbaar. Investeer ook op aansturing, samenwerking en regie om te voorkomen dat de uitwerking naar de praktijk te ver van het beleid komt te liggen. Investeer ook op relaties binnen en buiten de organisatie en maak hier gebruik van. Investeer ook op tijd en geduld voor bezinning, verwerking en acceptatie.
Het tweede antwoord op deze vraag is: doe het.
Zo zie je, het verbinden van beleid met de praktijk is een fluitje van een cent. 😊
Alleskunner
Op school, op je werk, thuis, overal wordt min of meer verwacht dat je alles kunt. En als je het niet kunt dan moet je het maar leren. Profielbeschrijvingen van functies en competentiegericht onderwijs zijn gericht op (bijna) alles kunnen! Dagelijks zijn we bezig met dat alles, om te doen, om te leren en dat alles te beheersen. Heb je al eens bedacht hoeveel tijd je per dag besteed aan dat te doen waar je echt goed in bent? Met jouw sterke punten?
Op school en op je werk wordt er veel van je verwacht vanuit de basisveronderstelling van je docenten en de leidinggevenden dat je pas je diploma verdiend of je promotie krijgt als je aantoonbaar van alles hebt gedaan en op elk front goed functioneert. Uit onderzoek blijkt dat slechts 20 % werknemers van grote organisaties het idee hebben dat zij dagelijks gebruik maken van hun sterke punten. De meeste mensen komen er dus met hun sterke punten slecht van af! Deze worden niet of te weinig benut waardoor je je niet op je plaats voelt. En dat is zonde van je kwaliteiten.
Tegelijkertijd worden in de meeste profielbeschrijvingen en in het competentiegericht onderwijs hoge eisen gesteld aan samenwerken. Het kunnen werken in teamverband. Met deze competentie kan je ook ieders sterke punten optimaal inzetten voor een gemeenschappelijk goed resultaat. Dat levert meer leer- en werkplezier en je voelt je beter op je plaats in de klas en organisatie waar je werkt. Je prestaties worden hoger en je leert van elkaar omdat je met elkaar aan dezelfde opgave of in dezelfde operatie samenwerkt.
En zo kan dit principe ook werken tussen scholen/klassen en afdelingen/bedrijven. Ik geloof er in dat als we inzetten op ieders specifieke kwaliteiten door samenwerking, dit zich zal uitbetalen in betere toegevoegde waarde en hogere prestaties en vooral in veel waardering en persoonlijke groei voor de mensen waarom het gaat.
We moeten dus op zoek naar de talenten. Jouw eigen talenten en de talenten van de ander. De talenten van iedere leerling en werknemer, binnen of buiten je organisatie, zijn uniek en duurzaam en hun sterke kanten bieden de meeste ruimte voor ontwikkeling en groei. Maar dat vraagt durf en lef. Omdat het lastig is om je eigen talenten te herkennen en erkennen, misschien ook wel omdat je bescheiden bent. Omdat het lastig is om de talenten van een ander te zien en te kunnen zien omdat je de ander niet kent, onvoldoende kent of omdat de ander wellicht ook iets te bescheiden is. Maar bovenal is het lastig omdat je in die organisatie van school of werk zit waar het niet gebruikelijk is om je sterke punten te gebruiken en verwacht wordt dat je alle competenties leert en gebruikt.
Daarom roep ik jullie op om met elkaar te werken aan samenwerken waarbij ieders sterke kanten en talenten beter tot zijn recht komen. Ik vraag jullie na te denken over je sterke punten en deze bespreekbaar te maken met de ander, en de ander te vragen hetzelfde te doen. Zo kunnen we samen toch ‘alleskunners’ zijn.
Stilte
Stilte in een gesprek wordt soms/vaak als wapen gebruikt om de ander in een ongemakkelijke situatie te brengen, om hem of haar te laten heroverwegen wat zojuist gezegd is of om zelf de lead over te nemen en gezag uit te stralen. Dat is op zich wel krachtig, maar op deze kracht van stilte doel ik niet. Ik doel op de kracht van stil zijn in de communicatie; in gesprekken, in de social media, in beantwoording van voicemailtjes en terugbelverzoeken, waarbij over het algemeen wordt verwacht dat de reply’s per direct worden gegeven. Stilte creëren is ruimte maken voor bezinningstijd.
Stilte maakt ruimte om na te denken en uit de hectiek van de dag te stappen. Stilte creëert een moment om te kunnen schakelen naar de aandacht die wordt gevraagd. Stilte is daarmee een middel om aandacht te geven. Aandacht voor de vraag, voor de persoon en voor jezelf. De stilte die jij creëert heeft als nadeel dat de ander onwetend blijft, omdat de ander niet weet wat er gebeurt. Stil zijn wordt daarom als ‘eng’ beleefd vanuit de gevoelde onzekerheid die ontstaat uit de stilte.
Stilte geeft over het algemeen de indruk dat je geen tijd hebt om direct te reageren. “Je zult wel druk zijn”. Er zijn maar weinig mensen die zullen denken dat de stilte gebruikt wordt om aandacht te kunnen geven aan de vraag of de persoon. Een kort bericht dat je de vraag hebt ontvangen en dat je er over na gaat denken, is vaak helpend, neemt onzekerheid weg en brengt ook de ander in de positie even stil te zijn om aandacht te geven aan de vraag, persoon en zichzelf. Je kunt vervolgens dan meestal beginnen met een gewaardeerde openingszin: “ik heb er nog over nagedacht,…”
Stilte is ruimte maken voor aandacht. Maar stilte is ook ruimte maken om na te denken. Denken is het meest lucratieve werk wat je kunt doen. Je kunt beter een denkfout maken dan een uitvoeringsfout, want dat is moeilijker te herstellen. Iets goeds verzinnen is gemakkelijker dan iets goeds uitproberen. Het is goedkoper en het kost minder tijd. Samen nadenken, sparren, gedachten delen en met elkaar denkwerk verrichten werkt nog beter dan alleen. Deur dicht, telefoon uit, laptop dicht. Alleen of samen even afzonderen en je tijd nemen. Niet zomaar uit het niets maar gericht stil staan, nadenken en iets bedenken om een vraag te kunnen beantwoorden, een probleem op te lossen of de oorzaak van een gevolg te benoemen. Zonder je af, creëer je stilte en blijf weg van de beeldschermen die almaar door je aandacht vragen. Die je constant, de hele dag door, uitdagen te schakelen van activiteit naar activiteit alsof mutitasken een menselijke eigenschap zou zijn. Nee hoor, multitasken komt voort uit de hightech gadgets en we doen alsof dat we dat (van nature) kunnen.
We worden door de dag heen veel afgeleid en dat beperkt de ruimte om na te denken. Dat is zonde. Nadenken is hartstikke lucratief en nog leuk ook omdat elk goed idee voldoening oplevert.
Geduld
Juni. Nat en koud, en nog steeds té droog. PVV uit kabinet, einde kabinet-Schoof. Voortdurende nare oorlogen en een hoger defensiebudget. Slapen bij de koning. Geen debatten meer maar verkiezingspraatjes. Een onrustige tijd, zorgelijk. Eigenwijze demissionair landbouwminister Femke gaat ervoor om tijd te winnen in de wetenschap uiteindelijk toch te zullen struikelen. Heb geduld.
Juli. De maand begint met een hittegolf. Maar ook met een oververhitte rumoerige politieke arena ter voorbereiding op de verkiezingen en daardoor weinig bestuurlijke daadkracht. We zijn er inmiddels aan gewend om daar langer op wachten.
Juli, de maand van het zomerreces bij overheden en daarmee van lang wachten op antwoorden op onze vragen. Juli is dus de uitgelezen maand om met vakantie te gaan. Inmiddels weten we dat ons zomerreces al vroeg in mei begint en pas eind september eindigt, met een piek in juli-augustus. Het went om een weg te vinden tussen harde deadlines en zomerrecesgeduld.
Geduld geeft tijd. Denktijd, voorbereidingstijd, tijd voor je sociale omgeving en netwerken. Geduld geeft dus inzicht, kennis, kwaliteit en relaties. Geduld in de zon bij een biertje, geeft ontspanning. Ont-spannen, de spanning eraf. Rusten om de onrust te verzachten en zorgen te verminderen. Neem je tijd. Denktijd om ná te denken (bezien) en vóór te denken (overzien) en je bij de les te houden. Heerlijk dat geduld. Geduldtijd om te focussen op de kern van waar we mee bezig zijn en keuzes te kunnen maken.
Voor wie deze maand nog met vakantie gaat: ik wens jou een hele fijne rustige vakantie met hier en daar wat voordenktijd, focustijd en keuzetijd.
Juli 2025
Er is meer
Tussen hemel en aarde
Heel af en toe mag je weer herinnerd worden aan wat je al wist. Gewoon omdat belangrijke dingen door de waan van de dag niet de aandacht krijgen die er wel moet zijn. Hier een opfrissertje over onze leefruimte tussen hemel en aarde.
Tussen hemel en aarde klinkt misschien een beetje spiritueel maar het is zeker ook de ruimte waarin we leven, naast en met alle dieren, planten en andere organismen.
Het is ook de ruimte waarin het weer zich beweegt met, zonlicht, regen, wind en temperatuur. Waar het klimaat onze leefkwaliteit beïnvloedt.
Het is ook de ruimte waarin we ons bewegen, wonen, werken en een economie houden. Met de grondstoffen en de chemische en natuurkundige processen die de atmo-, hydro-, bio- en lithosferen ons bieden, met alles wat daarin zit.
Het is ook de ruime van verwondering over de groei, bloei, kleur, geluid, verscheidenheid, gevoel, smaak, emoties, stilte, reuk. Door bijna alles wat onze zintuigen prikkelt en ons van binnen raakt.
Het is ook de ruimte waar ons voedsel, zuurstof en drinkwater vandaan komt. Toch niet onbelangrijk zou ik zo zeggen.
Die ruimte tussen hemel en aarde geeft ons het bestaansrecht en iedere sfeer tussen hemel en aarde verdient daarom al onze aandacht. Aandacht om die ruimte met alles wat daarin zit te koesteren. Alarmerende berichten van duizenden wetenschappers die ons waarschuwen dat we niet goed omgaan met onze leefwereld, heeft nog betrekkelijk weinig impact om ernaar te gaan handelen. Onze toekomstige generaties krijgen niet zomaar een leefbare wereld die ze verdienen, daar moeten we echt wel wat voor gaan doen.
Uit tal van onderzoek blijkt dat mensen pas echt in actie komen als ze geraakt worden vanuit emotie en gevoel. Er is een verschil tussen weten en begrijpen, en tussen weten en begrijpen zit gevoel. Eén fysieke ervaring met klimaatverandering, zoals op de Noordpool, heeft meer impact dan welk klimaatrapport ook. Pas als je de urgentie daadwerkelijk voelt ga je er naar handelen.
Maar moet het nu zover komen dat we allemaal de urgentie gaan voelen? Of kunnen we toch tussen weten en begrijpen alvast beginnen om onze hoop en verlangen naar een leefbare wereld te beroeren en te gaan handelen?
Bij weten en begrijpen zit onze kennis en ons verstand over hoe wij persoonlijk omgaan met onze leefruimte. Hier zit dus ook ons gezonde verstand waar we een beroep op kunnen doen. Misschien durven wij het aan om niet te wachten tot dat onze leefomgeving zo slecht wordt dat het pijn doet of ons erg beperkt. We kunnen nu al kijken naar hoe we zelf omgaan met de bodem, het water, de lucht, het klimaat en de biodiversiteit. Al die dingen uit de sferen van onze leefomgeving tussen hemel en aarde. We kunnen nu ons gezonde verstand gebruiken om onze leefomgeving weer gezond te maken. We zijn het zieke negeren zat en hebben geen behoefte aan een zieke leefomgeving. We willen nu al impact gaan maken door te werken aan onze gezonde leefomgeving.
Jij en ik zijn slim genoeg om te bedenken wat we allemaal kunnen doen. daar hebben we geen lijstjes voor nodig. Jij en ik weten dat we meer kunnen en moeten gaan doen om meer impact te maken. Dus laten we nog beter opletten om ons gedrag in de winkel, bij het reizen, bij het hergebruiken, in je tuin als je die hebt, bij de wandeling in de natuur, enzovoort, enzovoort.
Als dat ons allen lukt zal je zien dat er meer is tussen hemel en aarde.
Gerard de baaij
[email protected]
06 5339 1651
http://linkedin.com/in/gerarddebaaij
De plekken waar ik mijn ervaringen heb opgedaan
vind je “in het land van ooit”
In het land van ooit
liggen de plekken waar ik mijn ervaringen heb opgedaan
en waar de oorsprong ligt van veel verhalen.
Welkom in mijn land van ooit.
Ooit ….
Mooi initiatief
Ooit, in 1996 startte ik met de Stichting De Marke in Venray. Het was een slimmigheidje om voor de gemeente dubbel zoveel subsidie voor het bos en natuurbeheer te ontvangen. We hebben 16 jaar lang het beheer verzorgd met veel aandacht voor bosbeleving.
Onder andere met het programma (P)uur Natuur. Een activiteitenprogramma
voor gezinnen met jeugdige kinderen. 30 zondagen in het jaar lieten we de deelnemers spelenderwijs kennis maken met de natuur en de omgeving.
Dertig jaar
Ooit, vanuit de schoolbank van Larenstein (1987) begon ik samen met Paul Kindt als zelfstandig ondernemer.
Ik was dertig, getrouwd en mijn oudste was al geboren. Mijn bedrijf richtte zich op de relatie mens en natuur en samenwerking.
Dertig jaar later, ervaren en nog steeds nieuwsgierig, struikelde ik over de bankencrisis. Mijn klanten vielen door bezuinigingen weg en ik stopte als zelfstandige om als werknemer verder te gaan.
Verdienen
Ooit, had ik als directeur van het Parkschap NP De Biesbosch (2017 - 2019) de opdracht om verdienmodellen te ontwikkelen. Dat was na de forse bezuinigingen van staatssecretaris Bleker (2012) hard nodig maar bleek na 3 jaar hard werken ondoenlijk. Want dan moeten de bezoekers, gebruikers, ondernemers en gemeenten gaan betalen en dan moet je met een goed verhaal aankomen. We hadden een goed verhaal maar het deugde niet om daarmee geld los te krijgen. Het was politiek lastig en is niet gelukt. Overigens de natuur verdient beter.
Een Lesje passie
Ooit, was ik docent bosbouw in 1997 - 2007 op de middelbare bosbouwschool in Velp (thans Yuverta). Ik heb het onderwijs eigenlijk nooit verlaten. Eerst zelf tot mijn dertigste op groene scholen gezeten (lager, middelbaar een hoger onderwijs) om vervolgens direct voor Helicon, Larenstein, Universiteit Wageningen, STOAS en andere groene opleiders, onderwijs te ontwikkelen en les te geven. Een prachtige tijd waarin ik veel studenten voorbij heb zien komen die ik vandaag de dag, in ons werk in bos, natuur en landschap, nog steeds tegenkom. Allemaal mensen die passie hebben voor hun vak en de natuur. Ook zij hebben mij gevormd. Ik heb nog steeds de behoefte om alles te willen uitleggen 😊.
Het bloed kruipt
Ooit, na wat omzwervingen bij bijvoorbeeld de Hollandse Waterlinies (2020-2021) en na enige tijd voor herbezinning, schreef ik me in 2021 toch weer in bij de KvK. Het ondernemerschap trok aan me, de opdrachten die ik aangeboden kreeg vroegen erom en de passie om dienstbaar te zijn voor mensen, natuur en landschap gaven me alle aanleiding. Een onderneming starten, wat tegenwoordig ZZP heet, op de achtergrond van mijn werk, om de ogen open te houden, afwisseling te hebben en om te blijven leren. Gerard DeB3 (3 = Betrekken, Binden, Bekrachtigen) geeft invulling aan mijn grootste hobby.
huidige nest
Dit is sinds 2022 mijn huidige nest waar ik mijn ei helemaal in kwijt kan. Wat een heerlijke ontdekking om zo’n fijne plek te vinden en te ervaren hoe het is om met een geweldige club mensen te zorgen voor een gezonde leefomgeving voor plant, dier en mens.
Hier komt alles samen. Mijn liefde voor de natuur en het landschap. Mijn enthousiasme voor samenwerken, ook over organisatiegrenzen heen. Mijn passie voor vertellen, kennis overdragen en vooral het organiseren en anderen aan het werk zetten 😊.
De vrijheid die ik krijg en de bubbel van natuurliefhebbers die de handen uit de mouwen willen steken, is helemaal mijn nestje geworden. En dat blijft nog wel even zo.
Waar we ontmoeten
Peter Knoers en Mark van Vuuren nodigde mij in 2020 uit om kennis te maken met en deel te nemen aan de organisatie WhereWeMeet. Het bracht mij in de versnelling door kennis en ervaringen te delen over samenwerken over organisatiegrenzen heen.
Publicaties
Het platteland in deze nieuwe tijd. (2016)
Principes van plattelandsgemeenschappen als inspiratie in de nieuwe samenleving.
De waarden van duurzaamheid en solidariteit winnen terrein in de door geld gedreven economie. Het bewustzijn voor de aarde waarop we leven en voor de mensen op die aarde groeit. De maatschappij is steeds kritischer op de uitputting van de aarde en op grote ongelijkheid in de wereld. De maatschappij maakt problemen bespreekbaar, neemt initiatieven en bouwt stukje bij beetje aan een betere leefkwaliteit voor nu en voor de toekomst. We zitten
midden in de verandering naar een nieuwe tijd.
Welke invloed de vernieuwing van deze nieuwe tijd op het platteland heeft of hoe het platteland invloed heeft op de vernieuwing, is de vraag. De schrijver kijkt in dit boek naar het platteland in de nieuwe tijd en de effecten van de streekeigenheid op deze nieuwe samenleving en andersom
naar de effecten van de nieuwe samenleving op de streekeigenheid van het platteland.
Tijd voor positiviteit (2025)
Als er één plek is waar je alles kunt vinden dat ons allemaal, bewust of onbewust bezig houdt, dan is dat wel in de natuur. Ik vat het samen in één woord; ‘verwondering’. Want dat doet natuur.
Natuur verwondert. Praten over de natuur verwondert, het huidige natuurbeleid verwondert. De zorg voor natuur verwondert. Daarover gaat deze bundel van teksten die ik heb gezegd en geschreven en graag met je deel. Omdat de natuur in deze tijd om wat positiviteit vraagt en daarmee de verwondering dichtbij blijft.
Begin 2022 kwam ik bij natuurmonumenten werken, een tijdje nadat Johan Remkes zijn rapport ‘Niet alles kan overal’ had gepresenteerd en nadat de nieuwe Wet Stikstofreductie en Natuurverbetering op 1 juli 2021 was vastgesteld. Er was werk aan de winkel en ik mocht ermee aan de slag in de beschermde Limburgse Natura 2000 gebieden voor de Natuurmonumenten terreinen. Het inspireerde mij om met regelmaat hierover te schrijven in mijn maandelijkse nieuwsbrief “De staat van de maat”. Dat brengt ons tot deze bundel.
(Voor Natuurmonumenten collega’s)
